Trasa: Zuberec - Tatralandia - Wysokie Tatry Słowackie - Keżmarok - Strażki - Czerwony Klasztor.

Dzień I

Katowice - Korbielów- Zuberec

Zuberec jest ważnym centrum ruchu turystycznego, latem odwiedzanym przez miłośnicy gór, zimą – narciarzy. Każdego roku Zuberec i Rohacze stają się miejscem wypoczynku i relaksu dla coraz większej liczby gości. Turystyka letnia, to przepiękne widoki z grani Rohaczy i przejrzyste wody Stawów Rohackich. Pobyt zimą, to przede wszystkim szusy, także w godzinach wieczornych, po oświetlonych i naśnieżanych stokach Spalonej, Milotina i Janowek oraz wędrówki po bardzo dobrze przygotowanych trasach biegowych.

Nieodłącznym punktem pobytu w Zubercu są odwiedziny Muzeum Wsi Orawskiej w Brestowej. Skansen ten jest zaliczany do najładniejszych muzeów architektury ludowej w Europie. Rozłożony na dwóch brzegach rwącego potoku Zimna Woda Orawska (Studený potok) sprawia wrażenie pełnej życia wsi z końca XIX w.

Przejazd do Tatralandii (kąpiel w basenach termalnych).

Tatralandia to największy wodny ośrodek rozrywki i wypoczynku na Słowacji, w Czechach i w Polsce i, równocześnie, najbardziej udany projekt ruchu turystycznego na Słowacji w ciągu ostatnich 10 lat, który koniecznie musicie odwiedzić, a jeżeli raz przyjedziecie na pewno będziecie chcieli tu wrócić... Położony jest wśród wspaniałej scenerii gór na północnym brzegu sztucznego jeziora Liptowska Mara, z pięknym widokiem na Zachodnie i Niskie Tatry. Oddalony jest ok. 2 km od centrum Liptowskiego Mikulasza i prowadzą do niego dogodne dojazdy ze wszystkich głównych ciągów komunikacyjnych. Sercem całorocznego Aquaparku Tatralandia jest źródło termalnej wody, bijące z głębokości ponad 2500 m, o temperaturze 60,7 °C. Lecznicza woda termalna wypełniająca baseny jest wśród wód Liptowa wyjątkowa. Jej częścią składową są wody z morza, które wypełniało Kotlinę Liptowską przed 40 milionami lat. Mineralna woda Tatralandii działa leczniczo na aparat ruchowy i oddechowy. Obiadokolacja, nocleg.

Dzień II

Śniadanie, pobyt na basenach termalnych Tatralandia, przejazd do Starego Smokovca

Stary Smokovec (pol. Stary Smokowiec, niem. Altschmecks, węg. Ótátrafüred, 990 m n.p.m.) - miejscowość u podnóża Tatr Wysokich na Słowacji, część struktury administracyjnej Mesto Vysoké Tatry. Położona jest około 6 km na zachód od Tatrzańskiej Łomnicy.

Starý Smokovec założony został w roku 1793. Obecnie jest popularnym ośrodkiem turystycznym, głównie dla narciarzy oraz amatorów pieszych wycieczek. Jest również ważnym węzłem kolei linowej, łączącej Poprad, Tatrzańską Łomnicę oraz Szczyrbskie Pleso.

Jednym z najbardziej znanych budynków w Starým Smokovcu jest wybudowany w roku 1904 Grand Hotel.

Przejazd w okolice Keżmaroku, obiadokolacja, nocleg.

Dzień III

Śniadanie, przejazd do Keżmaroku

Keżmarok to skarbnica zabytków. Unikatowy jest znajdujący się w mieście drewniany ewangelicki kościół artykularny z roku 1717, a także nowy ewangelicki budzi zainteresowanie swoją niezwykłą architekturą orientalną. Jest to dzieło duńskiego architekta Teofila Hanssena. W sąsiedztwie znajduje się budynek dawnego liceum ewangelickiego z cenną biblioteką. W liceum kształcił się m. in. P. O. Hviezdoslav. Sugestywny jest kompleks w pobliżu kościoła katolickiego, z najstarszą renesansową dzwonnicą na Spiszu i z budynkami dawnej szkoły miejskiej. Sam kościół stanowi cenny zabytek architektoniczny z późnogotyckimi sklepieniami, także jego wnętrze zawiera wiele gotyckich ołtarzy i rzeźb. Do Kieżmarku należy także zamek, zbudowany przez Zapolskich a później użytkowany przez Thökölych, w którym obecnie znajduje się ciekawe muzeum. Unikatowy jest dworzec kolejowy zbudowany w stylu Jugendstil. Działał tu znany miłośnik Tatr i humanista prof. Alfred Grosz, którego rodacy uwiecznili niezwykłym pomnikiem.

Przejazd do Strażek

Pałac w Strażkach należy do cennych zabytków Spisza. Razem z późnogotyckim kościołem św. Anny i gotycko-renesansową dzwonnicą tworzą jednolity architektoniczno-urbanistyczny kompleks.

Miejscowość Strażky, w której znajduje się pałac, powstała w drugiej połowie XII w. Król Karol Robert aktem nadawczym darował tę miejscowość na początku VIX w. rodzinie Berzeviczyovcov. Istotną cezurą w dziejach miejscowości był rok 1556, kiedy Ferdynand I, za zasługi przy obronie zamku Sihot przed Turkami, aktem darowizny ofiarował osadę rodzinie Horvath-Stansith.

Grzegorz Horvath-Stansith (1558-1597) postawił renesansowy pałac, założył łacińsko-humanistyczną szkołę (1584) dla dzieci spiskich szlachciców oraz bibliotekę, która w tym czasie należała do najlepiej wyposażonych na Węgrzech.

W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX w. - po dokładnych naukowo-historycznych badaniach obiektu i przylegającego ogrodu - Słowacka Narodowa Galeria zajęła się rekonstrukcją a w wyremontowanym budynku urządziła kilka wystaw. Znajduje się tam zbiór historycznych mebli i wewnętrznych zdobień na Słowacji z okresu XVII-XIX w., wystawa pt.: "Władysław Madnyanszky i Strażky" oraz osobliwa wystawa, jaką tworzy historyczna biblioteka wraz ze spisem osób z niej korzystających na przestrzeni historii miejscowości i pałacu. Kartoteka jest wspaniałym źródłem do badania dziejów rodów, do których pałac należał.

Przejazd do Czerwonego Klasztoru

Czerwony klasztor przy miejscowości Czerwony Klasztor był zamieszkały w dwóch etapach przez mnichów z zakonów kartuzów i kamedułów.

Początkowo Czerwony klasztor (w latach 1320 do 1536) był klasztorem kartuskim (założycielem zakonu w roku 1084 był św. Bruno).

Pierwszy kartuski klasztor na Spiszu był postawiony w roku 1305 na Klasztorisku przy Letanowcach w Słowackim Raju. Później, kiedy zakonnicy otrzymali miejscowość Lechnicę w Pieninach zaczęli w roku 1320 przy tej miejscowości budować Czerwony klasztor (nazwa pochodzi od czerwonego pokrycia dachu zastosowanego według projektu pierwszego przeora klasztoru - o. Jana).

Obydwa klasztory były wybudowane z dala od ludzkich siedzib, ponieważ kartuzi należeli do najbardziej rygorystycznych zakonów o ascetycznym sposobie życia. Poświęcali się przede wszystkim przepisywaniu ksiąg a stopniowo zyskiwali od węgierskich i polskich władców różne przywileje (prawo rybołówstwa na Dunajcu, prawo młyna, warzenia piwa i władzy sądowej).

W pierwszej połowie XVI w. kartuskie klasztory na Spiszu zaczęły upadać. W roku 1543 rycerz łupieżca Maciej Baszo zniszczył klasztor na Klasztorisku w Słowackim Raju. Mnisi przenieśli się do Czerwonego klasztoru, ale po jego zniszczeniu przez żołnierzy z pobliskiego zamku Nidzica w roku 1545 musieli i stamtąd się wyprowadzić. Król Ferdynand I zadecydował w roku 1563 o likwidacji kartuskiego klasztoru przy miejscowości Lechnica.

W latach 1711 do 1782 Czerwony klasztor był zamieszkały przez kamedułów (założycielem był św. Romuald w roku 1012).

Kameduli otrzymali Czerwony klasztor jako dar nitrańskiego biskupa Władysława Matiaszowskiego. Po objęciu klasztoru zaczęli jego przebudowę w stylu barokowym (nowe domki mnichów, barokowa wieża przy kościele, remont kościoła). Kameduli, podobnie jak kartuzi, żyli pustelniczym sposobem życia (czas poświęcali prowadzeniu gospodarstwa, pszczelarstwu, leczeniu chorych i zbieraniu ziół leczniczych). Od roku 1754 była tu założona apteka, która zasłynęła daleko za granicami Spisza, głównie gdy prowadził ją brat Cyprian w latach 1756-1775.

W 1782 roku zakon kamedułów jako bezużyteczny - w świetle nowych reform społecznych - decyzją cesarza Franciszka Józefa II został zlikwidowany.

Późnym wieczorem powrót do Katowic.

Cena przy 40 osobach płacących 245zł/os

Cena zawiera:

-przejazd autokarem

-opieka pilota

-ubezpieczenie NW i KL

-2 noclegi

-wyżywienie (2obiadokolacje, 2 śniadania)

*cena nie zawiera wstępów do zwiedzanych obiektów (ok 70 zł/os)